اشعار داوود محمدکیا
پیری و تنهایی
هر چه عمر از ما گذشت با عقل، غمگینتر شدیم
از جماعت دور ماندیم و بدبینتر شدیم
خانهیِ دل شد شبیه کلبهیِ برفیِ ولی
زیرِ بارش های برفِ غم سنگینتر شدیم
از هیاهویِ خیابانها گذر کردیم و بعد
مثل تنها شاخه ای در باد، چوبین تر شدیم
با کسی دیگر نگفتیم آنچه در دل داشتیم
مَحرمِی کو؟ نیست با آیینه، تسکین تر شدیم
جادهها را بیتوقف، رو به خود طی میکنیم
با نوای مرگ جنگیدیم و خونین تر شدیم
اینکه تنهایی نبود، پیری و درک عالم است
از میانِ “بودهها” رفتیم و “رویین تر” شدیم
داوود محمدکیا
مطالب مرتبط
به صبح ساده ی باران
به صبح سادهی باران، دلم جلا نخورَد
به راهِ روشنِ فردا، تنم دوا نخورَد
جهان اگرچه شلوغ است و حرفها بسیار
دلم به وسوسهی بادها شفا ن...
تقلا کفن
در حلقهیِ این لجن، تَقلا کفن است
هر جُنبشِ بیهوده، آدم فِکن است
بشتاب و سبکبال از این ورطه گریز
کین خاکِ فروخورنده، دشمنشکن است
...
