شعر شربا(کسی فاتح اصلی اورست است)

من آن گُرگم که در طوفان، به دندان بره را میبرد

هزاران تازیانه از کف کولاک‌ها خوردم

میانِ برف و یخبندان، مسیرِ زندگی جُستم

دریغ از نام من آنجا،نمیگفتند من مردم 

چو خونِ من به رویِ صخره‌های کوه  یخ میزد

جماعت فخر میدادند و من در خویش پژمردم

سپیدی های موی من  به من میگفت شربایم  

من ارث بارهای قله های سخت را بردم 

مبارک بادشان این فتحِ پوشالی و این غوغا  

که فاتح من شدم اما  تو را در کوه خواباندم 

هشتم دی ۱۴۰۴