تو میروی و نمی ماند جز پژواک

تو می‌روی و نمی‌مانَد از تو جز پژواک

                         ولی ز نام حکیم است جاودان ایران

به ریشخند، کجا تختِ آسمان لرزد؟

                         ستاره‌ای که بتابد، نمی‌شود پنهان

اگرچه طعنه زدی، نامِ تو غبار شبست

                          سخن چو رُود بمانَد، نه همچو نقشِ جهان

به خاک طوس، طلوعی‌ست تا ابد جاری

                          که جز به مهر نَرُوید، ز خاک او طوفان

داوود محمدکیا