ای پول

ای که گفتی: «پول، درمانِ تمامِ دردهاست»

آیه ای گفتی که دنیا هم به دردش مبتلاست

ای زر تابنده که ارقام تو حکم  خداست

در بساطِ بختِ ما،یک‌هست، صفرت کیمیاست

چون تو باشی، رنگِ غم از چهره‌ی دل می‌رود

هر کجا پایِی شکسته ،بودنت همچون عصاست

تو نه تنها حاجتِ تن را کفایت می‌کنی،

بی تو در برزخ گرفتار است آدم بر فناست

غم ندارد دل، دگر اندوهِ فردا مال کیست

آرزوهای زمین، با تو بهار است و بقاست

تکیه‌گاهِ مردمان در پیچ‌وخم‌هایِ زمان

اعتبار و جاه و نام و قدر با تو آشناست

بی تو، هر دانشوری گمنام و بی‌مقدار باد،

باطنِ هر کارِ خوب،با پول نورش در هواست

گرچه می‌گویند: «سرمایه نهادِ آدم است»،

لیکن امروز حرف حق پول است ا‌و فرمانرواست

عِزَّتِ دنیا و عُقبایِ بشر، خواهی اگر،

چاره در دستانِ اوست، چون سرِّ این دارالفناست.

داوود محمدکیا