لرستان ای بهشت جاودانه

لرستان! ای بهشتِ جاودانه

که سبزی‌ات چراغِ بیکرانه

به هر سو چشم اگر گردد روانه

به رویت خنده می‌ریزد زمانه

درونت رودهایی مست و جاری

که می‌رقصند با آوازِ خانه

چو در خود کوههای خاص داری

سرافراز است کوهت، بی‌بهانه

دلت دریای مهر و مهربانی

ز ایل و مردمانِ عاشقانه

صفا و سادگی جاری‌ست در تو

که می‌بارد چو باران بی‌کرانه

به هر بومی هوایی چون نسیم است

که می‌نوشد دل از آن شادمانه

به هر صحرا شقایق‌گونه روید

به هر جنگل هزاران عاشقانه

دلیرانی ز خاکت قد برافراشت

که نام‌آور شدند از بی‌کرانه

داوود محمدکیا