چه حالی می دهد در شعر من یک روسری باشد

چه حالی می دهد در شعر من یک روسری باشد

و این یک سایه بان از عاشقی و دلبری باشد

قدم تا می نهد روی لبان هر کسی، شعرم

مخاطب فکر و ذکرش موج موی یک پری باشد

به بازاری که حرف مفت در آنجا فراوان است

خوشا شعری که پای آن هزاران مشتری باشد

اگر در کوچه ی شعرم قدم زد عابری خسته

نمیخواهم نگاه او نگاهی سرسری باشد

خیالی شب اگر دلتنگ باشد خوب می دانم

که در هر بیت شعر من برایش بستری باشد

داوود محمدکیا