گرانی

گرانی آمد و دل‌ها پریشان شد  

چراغِ سفره‌ها بی‌نور و بی‌جان شد 

شکست آیینه‌ی آرامشِ مردم  

صدای نان و آه مردان شد

دلِ انسان به تنگی رو به خاموشیست

 شمار لقمه ها کابوس انسان شد 

کجا رفت آن صفای ساده‌ی دیروز؟  

که نرخ لب برای خنده  سوزان شد

داوود محمدکیا