به بر میگیرمت ای خاک، ای والاترین گنجم
که با لبخندِ تو شادم، و با دردِ تو در رنجم
تویی آن ریشهیِ جانی که در قلبم دواندی پا
من آن کوهم که در پایِ شکوهت، ذرهای سنجم
اگرچه خستهای میهن، به آغوشم پناهت باد
خراشِ چهرهات را من، به صد عالم نمیرنجم
داوود محمدکیا
عالی جناب محمدکیا. شعری ناب برای وطنمان
عالی بود✨
عالی، خیلی زیبا عشق وطن توصیف شده
عالی بود جناب محمد کیا
موفق باشید 🌹🙏
👏👏👏👏👌